Mostrando entradas con la etiqueta isla de san antonio. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta isla de san antonio. Mostrar todas las entradas

"Os trobadores da ría de Vigo"

Luns, 9 de setembro de 2013


Os trobadores e xograres eran recitadores, cantores e músicos ambulantes que divulgaban en feiras, castelos, vilas...un repertorio musical e literario. 

Entre os cantores medievais da ría de Vigo podemos citar a Mendiño, Martín Códax, Xoán de Cangas e Nuno Pérez, entre outros. Os catro forman o grupo dos cantores de santuarios mariños: San Simón, Santiago de Vigo, San Mamede e San ClemenÇo do Mar.

De Mendiño só coñecemos o nome xograresco. A súa orixe non parece clara, procede moi probablemente dalgún punto da ría de Vigo, crese que máis concretamente de Redondela, pois exite un lugar chamado O Mendo que ten vistas á illa de San Simón. Só se conserva unha cantiga de amigo que está cosiderada entre as máis importantes da lírica galaicoportuguesa. Trátase dunha cantiga que inicia co verso "Sediam'eu na ermida de San Simón". Unha moza espera, ilusionada, ó seu amigo na ermida da illa de San Simón,  pois concertou unha cita secreta co seu amado no adro da ermida. El debe acudir coa súa barca pero falta á cita e as ondas van subindo. Á moza invádena sentimentos de angustia. 

Esta xoia literaria consérvase no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana e no da Biblioteca Nacional de Lisboa.

Na illa de San Simón atopáse un monumento ós trobadores medievais da ría de Vigo.



Fuente: As illas de San Simón. Aproximación á súa historia (José-Antonio Orge Quinteiro); albertosolana.wordpress.com

"Paseos, fugas...O fin da guerra na illa de San Simón"



mércores, 19 de xuño de 2013

Tódolos días, a última hora da tarde, chegaba o momento máis estremecedor para os habitantes da illa de San Simón. Antes de se deitaren, os oficiais de prisións facían o reconto de reclusos. A continuación, pasaban a citar algúns deles que, recollendo os seus petates eran transladados nunha motora para dar "o paseo".

"...sentía todas las noches el siniestro paso de la Descarnada, que venía a efectuar su macabra leva.

 No había hora para la llegada de la temible navecilla. Desde luego, era siempre de noche.

 No puede usted figurarse, lo que era oír en plenas tinieblas el motor de la gasolinera que se acercaba al  muelle. Todos nos incorporábamos en los petates, preguntándonos con suprema angustia: ¿A quiénes les   tocará esta noche?

 En algunas ocasiones -para acabar antes- se cumplió la sentencia en el contiguo de San Antonio."






Case non se produciron fugas na illa. O final da guerra civil conmemórase cun desfile no campo das alocucións. Nel foron obrigados os reclusos a berrar con fervos o que predominaba na España Nacional.

O 15 de marzo de 1943 prodúcese o peche da prisión. A illa queda de novo deshabilitada e pasa a depender do Ministerio de Sanidade.




Fuente: "As Illas de San Simón." Aproximación á súa historia. (José-Antonio Orge Quinteiro)

O día a día dos desafiuzados na "illa da morte" ou illa de San Antonio

luns, 20 de maio de 2013

A comarca da ría de Vigo foi vítima de epidemias da cólera asiática, que no século XIX repetiron os dramáticos cadros vividos pola poboación desta zona no século XVI. A primeira destas epidemias, tivo lugar no ano 1833, sendo Vigo a primeira poboación de España que sufriu os seus graves efectos. 

As autoridades sanitarias viguesas comezaron unha rápida e eficaz campaña. O famoso médico e historiador Nicolás Taboada Leal, elabora unha "Topografía Médica" de dita cidade e os seus arredores, expresando os motivos  de porque a illa de San Simón era o lugar máis axeitado para a construcción do lazareto. Finalmente Vigo consegue o lazareto para a súa ría, reforzando a importancia comercial do seu porto e facilitando o despegue económico.




A "corentena" de 1843 durou desde o mes de xuño ata o mes de outubro e, nese periodo, entraron en San Simón 63 buques. Os enfermos dividíanse en dúas clases: Os desafiuzados, con esperanza nula, que se hospitalizaban na illa de San Antonio e tamén coñecida como "a illa da morte".  Os recuperables ían para San Simón.

A ponte que une as dúas illas tiña unha doble porta. Ós desafiuzados levábaselles a comida en cestos especiais que o persoal poñía no medio da ponte. O servicio de porta non se facía simultáneamente senón que se abría a primeira porta, deixando a comida no centro, e a continuación de pechar esta con sólidas cerraduras abríase a segunda que conectaba coas instalacións dos agonizantes. 




As  roupas destes fervíanse e lavábanse no pequeno saínte rocoso, que máis tarde se converteu no "peirao das monxas". Entre outras das medidas practicadas no lazareto por temor ó contaxio estaba a desinfección do correo. Facíanse perforacións ás cartas, ademáis de fumigacións ou chorros de vapor en recipientes pechados.

Durante o periodo 1842-1854 a poboación corentenaria acercouse á cifra de 46000 persoas, rexistrándose unha entrada de 2439 buques, dos que 38 foron navíos de guerra.

Fuente: "Las islas de San Simón, aproximación a su historia", José Antonio Orge Quinteiro.