Mostrando entradas con la etiqueta proxecto Marisma Mais; Marisma Mais. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta proxecto Marisma Mais; Marisma Mais. Mostrar todas las entradas

146 aniversario da entrada do Nautilus na baía de Vigo

martes, 25 de febreiro de 2014

Hoxe, 25 de febreiro de 2014, cúmprense 146 anos do capítulo no que o capitán Nemo entra na ría viguesa a bordo do Nautilus. En Marisma Máis convidámosvos a recordalo a través dun interesante artigo do "Faro de Vigo".


"Pues bien, señor Aronnax, estamos en la bahía de Vigo y solo de usted depende que pueda conocer sus secretos". Con esta frase invita el capitán Nemo a su prisionero, el biólogo Pierre Aronnax, a asistir a uno de los momentos más ambicionados por arqueólogos, historiadores y cazatesoros: recuperar el oro de los galeones de Rande. Julio Verne, el segundo escritor más traducido tras Agatha Cristie, dedicó un capítulo entero de "20.000 leguas de viaje submarino" a los galeones hundidos en la ría de Vigo, donde él mismo haría escala diez años después.

"¡El Atlántico! Una vasta extensión de agua cuya superficie cubre veinticinco millones de millas cuadradas, con una longitud de nueve mil millas y una anchura media de dos mil setecientas millas". Así arranca el capítulo de "20.000 leguas de viaje submarino" que Julio Verne tituló "La bahía de Vigo", en el que el Nautilus entraba en la ría viguesa un 18 de febrero de 1868.  

En este episodio -el octavo de la segunda parte de la novela-, el capitán Nemo entra en la ría viguesa a bordo del Nautilus para aprovisionarse con el oro de los codiciados galeones hundidos en la batalla de Rande. Así se lo confiesa Nemo al profesor Aronnax. Verne aporta fechas, como el día en que son avistados los navíos de la flota anglo-holandesa -22 de octubre de 1702- datos como el número de galeones que formaban la maltrecha flota hispano-francesa -23- y nombres de personajes históricos -el almirante francés Cháteau Renault- en su relato de la batalla "Va siguiendo usted -le pregunta el capitán del Nautilus a su interlocutor- el encadenamiento de los hechos?".

Este hecho histórico le venía como anillo al dedo al escritor francés como fuente de financiación para la ambiciosa expedición submarina de su capitán Nemo, que cumple así en la ficción con uno de los grandes sueños numerosas expediciones arqueológicas: recuperar un tesoro que ya era leyenda en Europa en el siglo XIX. Y gracias a este capítulo, Vigo entró a formar parte de la historia de la literatura universal de la mano de una de las novelas más veces traducidas.

"Verne es un escritor que documenta mucho sus obras y un tesoro como el de Rande entra en la lógica del relato. A finales del siglo XIX ya había habido varias expediciones en busca del tesoro de Rande y Verne las conocía", afirma Javier Viana, presidente de la Sociedad Verniana de Vigo.

Pero la relación de Julio Verne (Nantes, 8 de febrero de 1828-Amiens, 24 de marzo de 1905) con la ciudad de Vigo traspasó, diez años después, el papel, ya que en junio de 1878 el escritor galo recaló en la costa viguesa, visita que se repitió en mayo de 1884. En ambas ocasiones a bordo de su barco de recreo, el "Saint Michel III", y en ambas ocasiones, por azar, según Viana. La primera, buscando refugio ante un fuerte temporal; la segunda, por una avería en el motor de su embarcación.

Verne dejó constancia de sus dos escalas en Vigo en su diario de viaje, en el que plasma sus impresiones sobre la ciudad y sus costumbres. "Era muy meticuloso y tomaba nota de todo", asegura Viana, que añade que el escritor francés es "un gran embajador de Vigo". Estas dos visitas están ahora documentadas en el libro "Julio Verne en la bahía del tesoro", del periodista Eduardo Rolland, secretario de esta sociedad, que investigó la documentación del escritor francés para reconstruir su periplo en Vigo.






Fonte: Faro de Vigo

As centenarias quintillas de Anselmo Feijoo


Pois que sempre algún Malsín
tacha a miña boa ley
déixenme chorar sin fin
desgracias en que nacín
na lengua en que me criei.

Quérenme fingir culpada
en que a frota se perdeu,
porque con pena dobrada
ela ardía, e eu tisnada
duas perdas chorei eu.

O peito o door me traspasa
vendo a miña sorte dura
que unha vez que tan sin tasa
veu riqueza  à miña casa
veu por miña desventura.

Din que non quixen facer
nada á os ingreses que entraron;
eu ben quixen parecer;
máis ¿como podía vencer
a quen non ver me deixaron?

...

Todo o mundo me é testigo
canto chorei e sentín
cando estaba presa en Vigo
vendo solto a o enemigo
e verme encerrada a min.

Chorei a o ver a armada
do ingrés que había saido
vendo de xente malvada
a miña terra pisada
e a todo o ceu ofendido.

Chorei a o ver pelexar
tanto francés de importancia
que valía a o meu ollar
cada home por un par
anque o par fose de Francia.

Moitos que alí pereceron
mellor que nôs na contenda
quedaron, anque morreron;
eles a vida perderon,
nôs a honra e a facenda.

...

Mirei as naves arder,
vin volto en volcán ô mar
lume na auga encender
homes no aire correr
leños no fogo nadar.

Todo este daño causou
n'un momento o enemigo:
fe de todo agora dou,
que o príncipe me chamou
no máis que por ser testigo.


Fonte: Compilación documental sobre la batalla de Rande (documentación e transcrición: Sagrario Abelleira Méndez, Alejandro de Arce Andratschke, Carmen Saavedra Torreiro). Ed: Museo do Mar de Galicia, 2002.





O tesouro da Guerra de Sucesión dorme na ría de Vigo


A Guerra de Sucesión Española foi a transición dinástica máis difícil e complicada que nunca antes asistira ós españois. Esta guerra foi un conflito internacional que enfrontaron ó pobo español por un lado e ós pretendentes ó trono por outro. Tamén foi a primeira conflagración mundial da Idade Moderna.

O último rei da dinastía Habsburgo, herdeira dos dereitos dinásticos dos reis Católicos, non deixou descendencia, provocando unha guerra de intereses entre os monárquicos españois e os pretendentes á coroa española, a borbónica dende Francia e habsburga de Austria.

O novo rei herdeiro de Carlos II de España, fará fronte á oposición das principais potencias europeas nesta Guerra de Sucesión ata 1714, para asegurarse a súa ascensión ó trono de España. Grazas á tenacidade do novo rei, a sorprendente recuperación militar de Castela, e á sucesión do opoñente de Felipe ó trono do Imperio Austríaco, o monarca Borbón asumirá a coroa española e iniciará unha nova dinastía neste país.

Neste escenario desencadéase a famosa batalla de Rande, batalla que enfrontou as escuadras das coalicións anglo-holandesa e hispano-francesa polos tesouros que estes últimos traían das américas. A enseada foi o escondite elexido polos españois para pasar desapercibidos ante os ollos do inimigo. A pesares disto, foron descubertos polas tropas anglo-holandesas que se dispuxeron a tomar os castelos de Rande e Corveiro, feito que finalmente provocou a batalla.

Esta batalla xunto coa conseguinte destrución da frota de India, produce na política española da época dous feitos totalmente opostos: un negativo, cual é a dependencia española de Francia para realizar o comercio con América; o outro positivo e de extraordinaria importancia, pois pon en mans do rei o efectivo necesario para afrontar a longa Guerra que pendía sobre a Península, ó tempo que é posible pagar a Francia parte da axuda militar que prestaba ó noso país.

No mundo cultural, entramos de cheo na Ilustración, onde as ideas fundamentais deste movemento son as obras do filósofo máis influente do momento, Voltaire. Realízanse diferentes manifestacións nacionais do ilustrismo. Aparecen Isaac Newton, Thomas Hobbes,Rousseau, Montesquieu, Adam Smith ou John Locke e difúndese por Europa o significado deste movemento espiritual de tipo filosófico e escéptico, que ilumina unhas mentes herdadas da época medieval, con concepcións erróneas da vida e inténtase liberar as persoas dos seus prexuízos e medos ante as autoridades políticas.

Felipe V impulsará durante o seu reinado, unha economía de signo librecambista e intentará restablecer unha política fiscal igualitarista. Rematará o seu reino cunha contraditoria política autoritaria contra os privilexios.

Así pois, pódese afirmar que os grandes derrotados da guerra foron os austracistas defensores non só dos dereitos da dinastía dos Austrias senón do mantemento do carácter "federal" da Monarquía Hispánica.







Fonte: www.phistoria.net; www.todoababor.es; es.wikipedia.org